Gelukkig in Nederland

Vanmorgen, onderweg naar school ziet Noor (niet 7, maar bijna 8 jaar, anders wordt ze boos), haar klasgenootje lopen. Van achter het autoraampje zwaait ze uitgebreid en het meisje zwaait terug. Het klasgenootje is een jaar of 4 geleden uit Syrië gevlucht en zit sinds dit jaar bij Noor in de klas.

Ik vraag dus hoe het met dat meisje in de klas gaat. Noor vertelt dat het prima gaat, maar dat het meisje wel wat extra werk krijgt en dat ze haar regelmatig helpen met haar woordenschat. Niet omdat dat meisje het allemaal niet kan, maar gewoon omdat dat is wat je doet als klasgenootjes onder elkaar.

Ik vraag of het meisje wel eens wat vertelt over Syrië. Noor antwoordt: “Nee, maar het is ook al zo lang geleden dat ze daar woonde, toen was ze pas 6 ofzo.” (Het meisje is nu 9…) “Maar heeft zij wel de oorlog in Syrië meegemaakt en schieten gehoord enzo?” vraag ik door. “Ja dat wel,” antwoordt Noor: “Maar ze is inmiddels al 4 jaar gelukkig in Nederland. Het is fijn dat ze nu bij ons in de klas zit. Dan hoeft ze ook gewoon niet meer te denken aan die oorlog.”

En zo is dat!

En weet je wat? DIT is de toekomst van Nederland. Deze kinderen maken over een aantal jaren de dienst uit in Nederland. En natuurlijk zal er dan een aantal kinderen zijn dat van gedachten is veranderd. Maar vooralsnog zijn deze kinderen gewoon blij voor en met hun Syrische klasgenootje en haar familie.

Dat stemt mij bijzonder hoopvol en maakt ook mij heel gelukkig in Nederland.