Een goede voorbereiding en goed gezelschap

Nog 3 weken en dan vertrekken we. Mijn medereporters en ik. Naar Bolivia.

Afgelopen donderdag was de informatiemiddag op het kantoor van Mensen met een Missie in Den Haag. Via whatsapp hadden we al wat contact gehad, maar deze middag ontmoetten we elkaar voor het eerst. We begonnen met een voorstelrondje over wie we zijn, wat ons motiveert tot deze reis en wat we kunnen inbrengen in de groep. Daaruit bleek al snel dat we echt een ontzettend leuke en gepassioneerde groep vrouwen + 1 man zijn. Reisbegeleider Anna weet alles van Bolivia omdat ze er al tig keer is geweest, vloeiend Spaans spreekt en er haar antropologisch onderzoek heeft verricht. Reisbloggers (van het blog wander-lust.nl) Ilsoo en Sarah waren er helaas niet bij, maar hadden de dag ervoor al wel een heel leuk promotiefilmpje opgenomen. Voor fashionfotograaf Nancy wordt het de eerste reis naar zo’n hooggelegen gebied. Ik ben vooral heel benieuwd wat voor prachtige fashionfoto’s zij gaat maken van de Bolivianen. Communicatiespecialist en antropologe Renske heeft net als ik een passie voor schrijven. Fotografe Fraukje heeft samen met haar dochter op ongeveer alle Caraïbische eilanden gewoond en kreeg na een half jaar Nederland (en haar eerste echte winter sinds 15 jaar) toch echt weer de kriebels om op pad te gaan. En social media expert en medewerker van Mensen met een Missie, Andrea, tevens half Spaanse gaat ons hopelijk helpen met ons ietwat gebrekkige Spaans.

Vanuit Mensen met een Missie is onze opdracht verslag uit te brengen van onze reis en vooral om portretten te maken van de mensen die we daar spreken en te zien wat er met de steun van Mensen met een Missie gebeurt. Hiervan wordt zo vaak mogelijk (waarschijnlijk vooral wanneer er WiFi is) een bericht geplaatst op de Facebookpagina van Mensen met een Missie en op de website van 100 Reporters: http://www.100reporters.nl/verhalen/. Hier vind je overigens ook de verhalen van de reporters die naar andere projectlanden gingen. Door onze gedeelde missie en verschillende expertises vullen we elkaar volgens mij heel goed aan en kunnen we als reporters vanuit verschillende disciplines verslag gaan uitbrengen van de reis.


Na onze eerste kennismaking werden we door de programmaverantwoordelijke van Mensen met een Missie in Latijns Amerika uitgebreid geïnformeerd over Bolivia zelf en alle projecten van partnerorganisaties die wij gaan bezoeken. Bolivia heeft 36 inheemse bevolkingsgroepen die sinds kort ook weer voor die identiteit mogen uitkomen. Sterker nog, door de projecten van Mensen met een Missie wordt die identiteit erg gestimuleerd. Desalniettemin noemt 76% van de bevolking zich katholiek en 17% evangelisch. Alle organisaties waarmee Mensen met een Missie samenwerkt volgt een van de programmalijnen: opvang, preventie, enabling environment en het werken met mannen. Zij zetten zich dus in voor vrouwenrechten en gendergelijkheid en tegen mishandeling van vrouwen. Maar ze doen dit allemaal op een andere manier. Zo zullen wij scholen gaan bezoeken, dorpen waar mishandelde vrouwen worden opgevangen, maar zullen we ook optrekken te theologen die de gelovigen (en dat is praktisch heel Bolivia) wijzen op stukken in de Bijbel waarin juist de gendergelijkheid centraal staat in plaats van de ondergeschiktheid van de vrouw. En dan is het precies halverwege onze reis ook nog 8 maart, Internationale Vrouwendag!

Vervolgens kwam de veiligheid aan bod, want in een land met zoveel geweld tegen vrouwen, is een groep van 6 Westerse vrouwen en 1 man, op zijn minst waarschijnlijk een bezienswaardigheid. En natuurlijk gezondheid, want tijdens de reis krijgen we zowel te maken met behoorlijke verschillen in temperatuur (van 30+ graden in Santa Cruz en het omliggende laagland tot met kleren aan slapen in onze zelfmeegebrachte slaapzak in de bergen, tegen de kou) alsook met minstens zo grote hoogteverschillen. Voor mij een van de redenen waarom ik graag eens naar Bolivia wilde.

Vroeger, toen Tibet nog erkend werd als onafhankelijk land, was Lhasa de hoogstgelegen hoofdstad van de wereld. Nu valt die eer te beurt aan La Paz, de hoofdstad van Bolivia met zo’n 3600m. Ik heb het in Tibet en in Nepal altijd fascinerend gevonden hoe mensen op zo’n grote hoogte konden leven. Het leven is daar zo rauw en hard en toch zijn de mensen zo lief. Ik ben benieuwd of ik datzelfde ga tegenkomen in Bolivia, tijdens ons bezoek aan La Paz en omgeving.


Tenslotte werd ons reisprogramma uitgebreid doorgenomen. De eerste dag mogen we rustig wennen aan het weer (heel “vervelend”, zo’n 30 graden) en het tijdsverschil, maar de dag erna start het intensieve programma. Dagelijks bezoeken we projecten van verschillende partnerorganisaties en zullen we in korte tijd behoorlijke afstanden afleggen, zowel in busjes als per vliegtuig. En ik ben vooral benieuwd naar die busjes, want, zoals organisator Femke uitlegde: “De busjes zijn van iets mindere kwaliteit, maar het was de keuze ofwel een goede chauffeur ofwel een goed busje… wij hebben gekozen voor de eerste optie.” We zullen zien!